Joost Brummelkamp - blog

Leeg en van mij

2010-12-25T21:03:00.001+01:00

Het was zo mooi, over de sloot en omhoog het weiland in en door de sneeuw, waar nog niemand had gelopen, behalve de hazen. Even later vlogen er ganzen over, alles wat iedereen in de stad aan het eten was liep en vloog hier om me heen. Met grote stappen door de sneeuw, laarzen hoog optillen en niet weten of ik er tot mijn enkel of bijna tot mijn knie in ga zakken bij de volgende stap. Moeie benen, na meer dan twee uur zo lopen.

Bij het viaduct loop ik omhoog tegen het talud op, en sta aan het geluidsscherm van de A27. Even overweeg ik om de Kromme Rijn zo over te steken, over de smalle richel langs het scherm, het kan en er is niemand en zal niemand komen die er iets van vindt, heel Utrecht zit binnen aan het diner of in de auto. Ik ben nog bijna niemand tegengekomen, de paar mensen die ik heb gezien, de laatste zeker al een half uur geleden voor ik het weiland doorkruiste, zeiden niets, leken gegeneerd dat ze me daar zagen - of geïmponeerd, wie weet, bijna twee meter, met mijn baard, lange jas en steeds langer groeiende haar ben ik misschien wel een beangstigende verschijning in het donker. Maar ik blijf aan deze kant van het water, hoewel mijn verstand zegt dat het niet mis zal gaan als ik het doe, voel ik me er te moe voor, mijn lijf heeft er geen zin in, laat slapen, veel werken, en niet meer met J., het heeft me nogal wat gekost.

Ik zie wat ik kan doen om mijn verlangen naar avontuur te bevredigen, ik ben niet voor niets hier naar boven geklommen. Er is een plateau zo'n drie meter lager waar ik op kan springen. Het lijkt hoog, weer weet ik dat het niet mis zal gaan, en mijn lichaam protesteert niet te zeer. Ik voel mijn hart kloppen. Minuten sta ik daar, wetend dat ik zal springen, genietend van het vooruitzicht en de spanning in mijn lijf.

Van alles gaat door mijn hoofd, zoals de hele wandeling lang, van de betonnen bunkers en muren in de Pan van Persijn waar we vanaf sprongen toen ik acht, negen was, met hetzelfde gevoel van niet durven en toch willen en toch durven, en dan neerkomen in het duinzand, en wat Gitama schreef, "Enough is enough!! The quantum leap is the only growth possible! No time anymore for step one or two! Just jump!!!", en dat dat me weer had doen denken aan die andere sprong, langs de Creuse waar ik over zo'n anderhalve meter oever en riet en planten heen had moeten duiken om in het water te komen, waarvan ik niet kon zien hoe ondiep het was en wat er onder het oppervlak was, en ook toen was ik gesprongen, en nu doe ik het ook.

Het stelt me licht teleur, vijf meter van mijn ogen tot aan de grond waarop ik neer ga komen is toch maar drie meter springen voor mijn voeten en het gevoel van de Pan van Persijn geeft het me niet, van echt een tijd in de lucht zijn tot ik neerkwam in het warme zand. Maar het is fijn dat ik het gedaan heb, en ik steek aan de andere kant, waar het wel gewoon kan, de Rijn over, loop dan over een pad dat ik nog nooit opgemerkt heb een heel stuk langs de autosnelweg en dan langs de Koningsweg terug de stad in en als ik tussen de huizen kom, voel ik het gevoel van vrijheid en de-wereld-in-mijn-handen al doffer worden, en als ik thuis ben heb ik twee uur nodig voor ik mezelf ertoe zet om dit te schrijven, terwijl ik in mijn hoofd tijdens het wandelen drie posts en een roman heb geschreven en daar en toen niets liever wilde dan het meteen aan de wereld te laten lezen.

Gevonden

2010-12-17T08:52:00.000+01:00

God gevonden, zei ze.

En ik zei iets van: ja, stukje bij beetje.

Mijn hele leven al, God vinden.

Niet al die tijd bewust, en nog steeds schroomvallig, maar toch.

Leven, durven leven, overgave aan leven, doen wat god, die andere, de god van je tante, verboden heeft. Liefde.

Dat is, in mijn universum, God, en God vinden. Steeds weer een stukje, en dan weer door.

Dit blog is verplaatst

2010-04-16T12:37:00.001+02:00

Deze blog bevindt zich nu op http://lichtenopen.blogspot.com/.
Je wordt binnen 30 seconden automatisch omgeleid, maar je kunt ook hier klikken.

Als je een abonnement op een feed hebt, kun je dit bijwerken op
http://lichtenopen.blogspot.com/feeds/posts/default.

Licht uit

2008-10-27T20:32:00.003+01:00

Eén van de mooiste stemmen van het internet is gestopt met bloggen. Hij heeft er een mooie datum voor gekozen, 24-10.

Mooie dingen, Yuri, veel mooie dingen.

Update: die mooie dingen zijn niet meer te bezichtigen, de link leidt enkel nog naar het definitieve overlijdensbericht. Waar al die dingen niet minder mooi van worden, natuurlijk.

Jaar

2008-10-21T13:58:00.003+02:00

Twee stukjes die al een tijd in mijn concepten wachtten tot er iets mee zou gebeuren. Het ene ruim een jaar oud, het andere net iets minder. En nu is het een jaar later, en dat jaar is, logischerwijs, getekend door wat er in die twee stukjes werd aangekondigd.

---

"Midden in de nacht. Het straatfeest achter de rug, dat wil zeggen, door het open raam van de kinderen, via de babyfoon, hoor ik nog wat stemmen op straat. De band is al weg, de meeste mensen slapen al, een paar, altijd dezelfde waarschijnlijk, nog niet.

Morgen is mijn vader jarig, ik ga met de meiden, wat niet nieuw is, en tegelijk zit er een smaak aan van dingen die anders worden. Over een tijdje gaan we bellen, of mailen, of misschien wel even langs, maar toch, op een andere manier afspreken hoe we een verjaardag regelen. Het wordt nieuw, anders, Gode zij gedankt, eigenlijk, maar toch. En net als toen we bezig waren om er samen uit te komen, geldt ook nu weer dat we het anders doen."

---

"En toen bleek opeens dat opa doodgaat. Niemand weet nog precies wanneer, maar het gaat niet heel lang meer duren. Niet mijn vader, maar die van F.

En dat is raar. Raar als je net bezig bent met experimenteren hoe het is om uit elkaar te gaan voor een jaar, raar als je net drie maanden een cursus "Leven en Dood" aan het doen bent, raar als het eerst niet zo was en nu opeens wel. Raar.

Een paar maanden, misschien een paar weken."

---

Ik geloof dat ik die stukjes toen niet durfde te publiceren, omdat ik niet goed wist hoe dat gaat, schrijven over die dingen. Of misschien was ik gewoon bang ze te benoemen, dat kan ook.

We zijn apart gaan wonen, we doen het fantastisch, binnen de grenzen van wat kan, en we regelen de verjaardagen en we komen er steeds weer uit. Veel is niet meer zoals het was.
En opa is dood, en wij gaan door met leven, en we maken er allebei iets van, iets nieuws, iets moois, iets anders.

Lezen (encore)

2008-10-10T18:17:00.002+02:00

En nu is het zover: de eerste aflevering van Schrijvers lezen.

Lees wat Ivo te melden heeft over een reading - ik vind het een mooie opening van de reeks.

Lezen

2008-09-24T09:34:00.003+02:00

Voor het geval er hier nog wel eens iemand komt kijken: voorlopig is er meer te beleven op mijn andere blog, op 24-10reading.

Er komt een mooie serie waarin allerlei schrijvers een reading van me krijgen, en daarover een stukje maken, dat vervolgens op mijn blog komt te staan.

Daarnaast komt de eerste aflevering van RTV eraan, Regelmatig Terugkerende Vragen.

Dat dus allemaal over mijn winkel. Over de rest van mijn leven, waar dit blog meer voor bedoeld is, valt van alles te zeggen, zo veel, dat ik het hier al een hele tijd niet meer gezegd heb. Wie weet komt dat weer, maar ik ga niets beloven.

(en de archieven zijn ook nog steeds stuk, en ik heb geen zin me erin te verdiepen hoe ik dat weer heel maak)

Een blog is een blog is een blog

2008-04-25T22:41:00.002+02:00

Ook een leuke voor het Open Huis, met een tekst die minstens even slecht van toepassing is als de beelden van de clip die ik gisteren postte, en een "clip" (sorry, dat gaat echt niet zonder die aanhalingstekens) die - nou ja, kijk zelf wat voor clip.

Open

2008-04-24T17:02:00.001+02:00

Ik zet hem hier gewoon ook, maar eigenlijk kun je beter hier even gaan luisteren, en lezen.

GOOG

2008-01-12T15:12:00.000+01:00

Internet-entrepeneur, romancier en toch-nog-redelijk-vaak-blogger Richard Osinga heeft me waarschijnlijk mijn nummer-1 positie op de zoekterm "Vaker Kakel" ontfutseld. Maar op "grotendeels onbegrijpelijke verwijzingen" ben ik nog altijd oppermachtig!

Druk

2007-06-04T22:00:00.000+02:00

Da's niet goed hè, als je belooft drie keer per week te gaan schrijven, en je denkt dat je desondanks al bijna een week nix hebt geplaatst, en dat blijkt al bijna twee weken het geval te zijn. Druk, werk, kindje ziek, turbocursus, avondvierdaagse - ik kom terug, echt waar. Echt waar.

(mocht je me echt missen, dan is het natuurlijk altijd mogelijk om een afspraak te maken)

Bevrijd

2007-05-22T22:00:00.000+02:00

Ik heb een paar weken geleden eindelijk eens een RSS-reader in werking gesteld.
Wat heerlijk. Wat heerlijk dat die nu weer de deur uit is. Na hem een paar weken obsessief in de gaten te hebben gehouden om te kijken of er Ergens weer Iets Nieuws was, heb ik de RSS-reader weer geleegd en vaarwel gezegd, en voel me als herboren. Ik rommel weer als vanouds door de blogs die ik graag lees, en vergeet weer als vanouds af en toe een paar dagen tot weken om een blog te lezen die ik eigenlijk graag volg. Het is niet cool, het is niet van deze tijd, en het is erg, erg prettig.

O ja

2007-05-21T21:12:00.000+02:00

Mijn archieven vanaf december 2006 zijn stuk. Is er een Blogger-blogger die weet hoe dat weer heel kan?

Zo ver

2007-05-21T20:28:00.000+02:00

Goed, het is zo ver. Ik heb, zo halfslachtig als ik maar kan, een oproep geplaatst om het te laten weten als je mijn site leest en jezelf nog niet kenbaar hebt gemaakt, en er zijn geen reacties gekomen. Dat wist ik, dat het zo zou gaan, want ik bekijk af en toe mijn statistieken. En daarin staat dat er hier alleen mensen komen die op zoek zijn naar een plaatje van teken. Ik was gelukkiger met brood en alchemie, maar ja, ik heb het niet voor het kiezen.

Althans - ik heb het niet voor het kiezen zo lang ik hier niets schrijf!!! (en nog meer uitroeptekens die betekenen dat ik heus wel door heb hoe het werkt)(!)
Hoe ver is het dus? Zo ver dat ik me heb voorgenomen om weer te gaan bloggen, met een regelmaat van, laten we zeggen, drie maal per week, minimaal. Dit is het eerste stukje in die serie, kom overmorgen terug om te zien hoe het ervoor staat.

Lurk

2007-05-18T00:43:00.000+02:00

Ik weet het, ík ben vooral degene die hier niets schrijft. Maar ik vond het toch wel leuk om mee te doen, vooral ook omdat ik ongegeneerd fan ben van Y en Z, die een mooie actie hebben, deze week. Het komt hierop neer: weliswaar schrijf ik hier niets, maar als jij/u hier toch komt om te lezen, en dan niets schrijft, bent u een lurker. En deze week is er om dan uit de kast te komen, en te vertellen: ik ben er, ik lees ook mee. En dan hebben we een soort blijde ontmoeting, ik en mijn lezer...

O ja, er hoort een mooi plaatje bij:

Tijdverdrijf

2007-04-16T21:36:00.000+02:00

Aardige reacties heen en weer over of reading, en hoe dat nou eigenlijk zit, en of het wel waar is enzo op mijn praktijk-blog (ja, ik weet het, ik mag ook wel weer eens iets inhoudelijks hier gaan bloggen. Komt vast wel weer...)

Het kan niet zo zijn...

2007-04-06T14:49:00.000+02:00

Wat een raar zinnetje is dat toch: "Het kan niet zo zijn dat..."

Er kan van alles zijn. Over het algemeen kan er zelfs meer zijn dan je kunt bedenken, en, belangrijker misschien in deze context, meer dan je lief is. Zo'n meneer Haverkamp, of een andere CDA'er (heeft Jan-Peter B. deze uitdrukking niet geïntroduceerd?) wil niet dat het zo is, en begint zich ongemakkelijk en zelfs een beetje boos te voelen dat het wel zo is, of misschien zo aan het worden lijkt te zijn. Heeft er eigenlijk moeite mee dat het wel zo kan zijn, en schreeuwt daar uit alle macht tegenin. Het kan niet zo zijn! Het kan niet zo zijn!

Gewoon boos op God.

Wakker worden

2007-03-06T10:48:00.000+01:00

Het is even rustig geweest hier, vooral omdat het elders niet zo rustig was. Eens kijken of dat om te draaien is, de komende tijd. Link ik nu even door naar mijn corporate weblog.

Veel! Vaker! Kakel! Vers!

2007-02-24T12:23:00.000+01:00

Hij is terug, nu weer veel vaker en nog steeds fijn om te lezen.

Val (een stukje met grotendeels onbegrijpelijke verwijzingen)

2007-02-22T16:48:00.000+01:00

Het was Aswoensdag, het begin van de Vasten, en ik zat net te genieten van een heerlijke foccacia van de Falcetti-bakkerij op de hoek van de Piazza San Martino, toen ik een klaaglijk gemiauw hoorde. Op de balustrade van het balkon van de bovenburen zat een poesje, van zo te zien nog geen twee maanden oud. Het wilde naar beneden, maar durfde kennelijk niet zo goed.

Ik dacht dat het beestje toch moest kunnen zien dat er geen ruimte was om te landen als het zou springen. Geen dier kan toch beter zien dan een kat? Ja, van de valk en de arend en andere roofvogels is natuurlijk ook bekend dat ze uitzonderlijk goede ogen hebben, mijmerde ik, maar... Ach, wat een onzin, het was pas een paar maanden oud. Door vallen en opstaan, nietwaar?

En wat gebeurde er met het katje? Van de val kan het zich waarschijnlijk niets meer herinneren, afgaande op het verdwaasde kattesnoetje dat onder de struiken vandaan kwam. Ik glimlachte naar het diertje, maar het verdween snel onder de verwilderde plantengroei langs de rand van mijn tuintje. Nu maar afwachten of het nog terugkomt.

Vrienden

2007-02-16T01:06:00.000+01:00

Wat is het toch fijn dat het zogenaamde "internet" bestaat. Klaus heeft mijn nieuwe site en praktijk warm aanbevolen voor iedereen die dichterbij dan in Moskou woont, en Leez heeft iets moois voor me gemaakt. Dat moois heb ik meteen hier ook opgenomen, zie de rechterbalk.

Alchemie, wederom

2007-02-14T22:02:00.000+01:00

Ik weet het (of vermoed het althans), ik ben de enige die dit interessant vind, en ik heb het er veel te vaak over. Maar ik ben dan ook de enige die een paar keer per week mijn statistieken bekijkt, en ik ben gewoon erg gaan houden van dat plaatje dat me zo veel hits oplevert. En nu sta ik zelfs officieel genoemd als "literatur", en wel hier, noot 2, helemaal onderaan de pagina.

Erkenning, zo heet dat geloof ik.

Hello World!

2007-02-07T14:12:00.000+01:00

Everybody look around
'Cause there's a reason to rejoice you see!
:-)

Het is zo ver, al een hele tijd aangekondigd, maar nu dan: mijn nieuwe site is online. Er moet nog het één en ander gebeuren, ook hier op de pagina zodat alles netjes gaat verwijzen naar de plek waar alles samen moet gaan komen:
24-10 reading

En voor wie niet genoeg blogs kan lezen: er hoort ook een weblog bij...

Waar ons stokje vandaan komt

2007-01-20T22:27:00.000+01:00

Ik was benieuwd waar ik terecht zou komen als ik het stokje terug zou volgen naar de bron. Het Nederlandse stokje bleek bij Erno vandaan te komen, die het op zijn beurt op buitenlandse sites was tegengekomen, en gefrustreerd was dat hij zelf niet getagged was ;-)
Da's aardig om te weten, maar aardiger nog vind ik de boom die te vinden is in de post die hij aan het stokje gewijd heeft, en waarin heel veel vertakkingen te vinden zijn. Ik maakte hem opmerkzaam op de recente uitbreidingen, hij reageerde hier.

Tweede keer

2007-01-19T00:09:00.000+01:00

Ik ga niet elke les bloggen, hoor. Maar dit was wel weer een bijzondere, hoewel dat niet alleen met de les te maken had. Waren we vorige week nog met zijn zestienen, nu zat ik er met vijf cursisten. Het woei. Alles anders, en toch ook weer mijn les neer kunnen zetten.

Ware het niet dat het lesgeven zelf zo leuk is, het terug naar huis rijden 's avonds is bijna het feestelijkste onderdeel van de hele donderdag: alles gedaan wat er te doen is, het gevoel dat je hebt na een hele avond energie stromen, in de auto met bijna niemand op de weg. Faithless in de CD-speler, windkracht 10, en dan van Nijmegen naar Utrecht razen door de nacht.
Volgende week mag ik weer :-)

Stokje

2007-01-16T12:33:00.000+01:00

Van "de heer" Molovich kreeg ik een stokje. Nu is het geloof ik niet chill om een stokje aan te nemen, maar ja, ik had er nog nooit één gekregen, en allerlei serieuze mensen overwogen serieus om het aan te nemen, dus toen dacht ik: toe dan maar. Vijf verhaaltjes over mij, die nieuw zijn, omdat nog niet veel mensen ze kennen.

1. We beginnen gewoon met het allerschokkendste: ik ben de enige mens op het westelijk halfrond die nog nooit een bewegend (en ik geloof eigenlijk ook geen stilstaand) beeld heeft gezien van het tweede vliegtuig dat zich in de Twin Towers boorde. Ik was thuis, in Nederland, zonder televisie (zie 2.), mijn echtgenote zat op de Waddenzee in zwaar weer, ik zorgde dag en nacht, met flesjes moedermelk uit de vriezer, voor onze dochter van acht maanden oud, en ik hoorde het nieuws voor het eerst twee dagen na dato op de radio. Toen was het voor iedereen al zo reëel geworden, en werd er op zo'n manier over gesproken, dat ik dacht dat het niet waar was wat ik hoorde. Een soort War of the Worlds-achtig iets. Maar neen.
(1b. in tegenstelling tot wat mensen vaak zeggen, leven we in Nederland niet op het westelijk, maar op het oostelijk halfrond)

2. Niet alleen toen, maar ook nu, en ook al vele jaren daarvoor, heb ik geen televisie in huis. Ik ben te verslavingsgevoelig om me zo'n ding te kunnen veroorloven, als ik er een in huis heb kijk ik al gauw uren achter elkaar naar dingen die ik niet wil zien. Sommigen die ik dit vertel kijken me bevreemd aan, anderen worden opeens heel blij - dat er nog mensen bestaan zonder TV, wat heerlijk. Ik heb wel een computer, en nog één, en nog één.

3. Ik was ongeveer een jaar lang (iets langer nog? Ik weet het niet meer precies) freelance theatertechnicus. Voor mimegroep S. werkte ik samen met M., die net als ik zelfstandig kon lezen en schrijven, en buiten dat ook een gymnasium-opleiding had. Zo kon het gebeuren dat we in "De Kloostertuin" in Woerden samen naar een vloertegel stonden te kijken, en probeerden te ontcijferen wat de Latijnse tekst erop betekende. Even tevoren hadden we met veel moeite een halve Jaguar, op zijn kant, door de boogjes van de gang van het voormalige klooster weten te wringen. Op het hondje dat we daar altijd voor gebruikten ging het niet - te hoog. Toen we ons toevlucht hadden genomen tot het schuiven op een omgekeerde vloermat, lukte het met enige moeite. Ik was een klein jaar geleden weer in Woerden om een optreden te gaan zien - op het stucwerk bovenaan één van de bogen zat nog steeds wat rode lak van de Jag.

4. Op de lagere school kreeg ik ooit eens een bal tegen mijn hoofd waar M. mee aan het balspelen was. Hij was zo'n beetje het kleinste jongetje uit de klas, ik was de langste.
Ik werd pissig en pakte M. op en hield hem ondersteboven, waarna S., op wie ik verliefd was, riep: Niet doen!
Ik had sowieso geen flauw idee wat ik verder met hem had moeten doen, maar kennelijk zag het eruit alsof ik hem ernstig wilde verwonden, wat ergens ook wel zo was op dat moment, alleen wist ik niet goed hoe ik dat aan moest pakken. Maar S. bood me een uitweg, en ik besloot grootmoedig hem dan maar te laten gaan.

5. Een terugkerende droom die ik heb, gaat erover dat ik eindexamen moet doen, dat ik wiskunde moet doen en het niet ga redden. Een bevreemdende droom. De angst die ik voel om te mislukken is reëel. Het voelt echt, de wanhoop dat ik het niet ga halen en dat er niets aan te doen is. Een droom die velen wellicht kunnen invoelen, omdat ze het, of zoiets, hebben meegemaakt aan het einde van hun middelbare-schooltijd. Maar ik heb nóóit zoiets meegemaakt in die tijd! Alles ging altijd vanzelf, toen nog, ik deed een vak extra en haalde fluitend alles wat ik moest halen. Waarom nou toch deze droom, en niet één over de dingen waarvan ik later het gevoel had dat ze werkelijk misgingen? Goed, er valt zonder moeite wel wat aan te koude-grond-psychologiseren, maar toch bevreemdt het me.
En dat is vijf.

Goed.
En zo'n stokje, dat geef je dan ook weer door. Vijf moeten het er zijn. Geheel vrijblijvend, en ik vraag me af wie het aan gaan pakken, want degenen aan wie ik het zou willen geven lijken me ook de mensen van wie het het minst waarschijnlijk is dat ze er iets mee gaan doen, en dan heb ik er al een paar laten afvallen, maar wie weet, mijn inzicht in de menselijke psyche vertoont nog steeds hiaten: de gevierde schrijver Richard O., de geen adjectieven behoevende Louter, levende legende Klaus "IEML" Gena, de gevierde illustratrice Eliane D., en, waarom ook niet, de door mij min of meer pas ontdekte (ik was er wel eens eerder geweest, maar merkte nu pas hoe fijn lezen het er is) Casper. En nu maar hopen dat iemand mijn blog leest, zodat deze groten van de internationale Nederblog-wereld überhaupt vernemen dat ze een stokje hebben gekregen...

Eerste keer

2007-01-12T00:36:00.000+01:00

OK, het is half één 's nachts, en ik heb er een nogal volle dag opzitten, en waarschijnlijk komt er weinig zinnigs meer uit mijn pen (toetsenbord), maar ik ga het toch vertellen: ik heb mijn eerste les gegeven (ik ben 'docent'), en ik kan het, en het ging goed, en niemand zei: kan die meneer niet weg?, en W. en E., die het weten kunnen (zo doe je dat op een weblog, dan schrijf je W. en E., terwijl ze gewoon namen hebben, maar dat mag niemand weten), W. en E. dus, die waren enthousiast, en zeiden dat ze trots op me waren, en volgende week mag ik weer, en daarna weer, en die mensen, die betalen me daar gewoon voor! Ongelooflijk, niet? Zelfs dat niet: ik heb het gedaan, niks te ongelooflijk, het is gewoon zo.

En een pracht van een roos van F. (die ook gewoon een naam heeft, maar ik wil geen spelbreker zijn), die wel al slaapt, dus drink ik in mijn eentje een biertje terwijl ik jullie dit vertel. Proost!

Hicks

2007-01-10T19:36:00.000+01:00

The world is like a ride in an amusement park. And when you choose to go on it, you think it's real because that's how powerful our minds are. And the ride goes up and down and round and round. It has thrills and chills and it's very brightly coloured and it's very loud and it's fun, for a while. Some people have been on the ride for a long time and they begin to question, is this real, or is this just a ride? And other people have remembered, and they come back to us, they say, "Hey - don't worry, don't be afraid, ever, because, this is just a ride..." And we... kill those people.

Bill Hicks

Dank je wel, Ivo.

Hmm...

2006-12-29T16:24:00.000+01:00

Ik kwam er opeens achter dat er een tekst van mij op het zogenaamde "internet" staat, die ik er niet zelf heb neergezet. Na rijp beraad heb ik besloten er maar niet te veel over te zeggen, maar ik was wel even van mijn stuk gebracht.

Wat wel weer aardig is, is dat het een stukje is waar halverwege de reacties de veelbesproken Kiers (die waarschijnlijk meer in aanmerking komt voor de titel die ik zelf graag zo af en toe eens voor mezelf claim) lijkt te overlijden. Nou ja, die doet dus niet meer mee, die Kiers. En ik nog wel, wat voor vreemde dingen er ook van of over mij op het internet mogen staan. Want dat is dan wel weer een nadeel van onder je eigen naam bloggen: er is van alles over je te vinden.

Bang (draft)

2006-12-28T10:06:00.000+01:00

Gisteravond laat stond hier een postje, dat er zo uitzag:

Ik ben bang. Bang om te vallen. Ik kan het mezelf nu vertellen, en om de één of andere manier jullie ook. Maar ik ben het er, ergens beneden, niet minder om. Soms vrolijk en soms wanhopig, soms welbewust en soms door een waas, maar steeds klauwend naar houvast. En het zou goed kunnen, het wordt gezegd, er is geschreven, er wordt verkondigd, dat de angst alleen maar tegenhoudt, en dat de val alleen bevrijding is.

Help mij, denk ik wel eens. Wie dan?

Vanmorgen heb ik het weggehaald en het weer in mijn drafts gezet. Toch niet iets om met de hele wereld te delen.

Merry Christmas and a Prosperous 2007

2006-12-25T23:07:00.000+01:00

Hij is weer binnen. Dit jaar is de roze zijkant met het kersttakje rechts geplaatst, in plaats van links zoals vorig jaar. Verder weinig nieuws op de kaart, behalve dat ons voor het tweede jaar in successie een Prosperous and Healthy 2006 wordt gewenst - als ik zin heb dezer dagen, zal ik het plaatje nog toevoegen.

Veel nieuws op allerlei gebied in mijn leven, maar dat gaat niemand wat aan. Jullie moeten het dus maar doen met mijn welgemeende goede wensen voor deze Kerst en het nieuwe jaar. Wellicht nog een terugblik op 2006, één dezer dagen, maar ik beloof niks.

('t Is wel Kerst in optima forma, als ik mezelf zo lees. De goede zin en compassie met al wat leeft druipt van de pagina. Nou ja, het zij zo)

Update: het kaartje van dit jaar. Zoek de tien (drie?) verschillen.

Planeet L&O

2006-12-22T10:15:00.000+01:00

1. Als ik het niet dacht: ik ben de nieuwe vandenb. Nou ja, mensen vinden het naar aanleiding van mijn schrijfsels ook interessant om het over klootzakken te hebben, veel verder gaat de vergelijking niet.

2. Ik ben eigenlijk een erg leuk, levendig, creatief, bijzonder en verrassend mens. Nou denk ik dat niet dagelijks de hele dag, en nu ik het wel denk, leek het me aardig jullie er deelgenoot van te maken.

3. Binnenkort komt mijn praktijk-website online. Verwacht hier een voorpremière. Tipje van de sluier: ook daar gaat geblogd worden, misschien zelfs frequenter dan hier (wat niet zo'n hele prestatie zou zijn, momenteel).

4. Volgens mij moet je vijf punten hebben voor zo'n Planeet-postje, maar ik heb eigenlijk verder niks.

5. Althans, niks voor hier.
Dag.

Toch weer

2006-12-14T19:35:00.000+01:00

Was ik er bijna toch weer ingetrapt.

Dat het erom gaat wat iedereen ervan vindt. Dat ik leuk ben als ik leuk gevonden word. Dat ik geliefd moet zijn, dat ik hip moet zijn, dat ik iets anders moet doen om meer beter fijner groter veiliger te zijn. Dat ik me toch vooral aan moet passen goed kijken wat er gebeurt reageren indekken en vooral niet tevoorschijn komen.

Grappig, hè.

Tot slot

2006-12-08T14:55:00.000+01:00

Voor dit moment dan, ik ga niet weer stoppen met bloggen, vreest u niet, plaatjes-van-alchemie-liefhebbers. Maar tot slot van mijn vrijdagmiddag-blog-impuls-wave, zet ik nog even een linkje erbij. Van de buuv. Om een klein beetje traffic te genereren, opdat ze misschien het bloggen wat serieuzer gaat nemen, al is het maar om de prachtige foto's die ze maakt onder de aandacht te brengen. Elsbeth.

O ja

2006-12-08T14:45:00.000+01:00

Na het hervatten van het bloggen, heb ik besloten ook het moratorium op het reageren op te heffen. Niet dat het weer zal worden wat het eens was, waarschijnlijk, maar het is toch wel aardig om af en toe iets kwijt te kunnen wat me op het hart of de tong ligt.

Groete

2006-12-08T10:10:00.000+01:00

In de serie "Niks te melden, toch bloggen", een postje op basis van mijn statistieken. Omdat wie gelezen wordt, bestaat, kan ik me steeds weer verheugen over de manier waarop ik, zonder ook maar iets te presteren, onder heel sjieke zoektermen gevonden wordt door Google. Iedereen die zoekt naar mooie websites kan mij moeiteloos vinden. Goed, het ontwerp van mijn blog is natuurlijk lang niet onaardig, maar er zijn nog wel een stuk of duizend blogs met dit zelfde design. En alleen ik sta op Google's pagina 2!

Maar ik weet, enige bescheidenheid is gepast. Wie Joost Brummelkamp googelt, krijgt behalve een verwijzing naar mijn mooie website, nog allerlei ellende over mij te lezen, betreffende mijn vermeende ongepaste avances richting Merel R., alsmede mijn lichaamsgeur. En gisteren kwam ik er achter dat er nóg een Joost Brummelkamp werkzaam is op het zogenaamde "internet". Deemoedig neig ik het hoofd.

Waarom staat Zezunja er eigenlijk niet?

2006-12-05T13:24:00.000+01:00

Kijk, ik krijg het dus voorlopig niet voor elkaar om iets over mezelf te schrijven. Maar intussen kan ik dan toch proberen iedereen hier (de honderden alchemie-geïnteresseerden, dus) zo aangenaam mogelijk bezig te houden. Nu heb ik hier gisteren in de reacties iets heel ongepasts gezegd tegen een Grande Dame van het Nederlandse bloggen, wat zij mij fijntjes liet voelen. Nu ja, niets meer aan te doen, natuurlijk, maar ik dacht wel opeens: waarom lees ik haar nooit meer? En toen ik dat vervolgens wel weer eens deed, bleek dat dat inderdaad geheel onterecht is. En omdat haar post van vandaag ook over haar ongeëvenaarde teerbeminde gaat, ging ik daar ook weer eens lezen.

Om kort te gaan: er ontbrak nog het één en ander aan mijn linklijstje. Bij dezen hersteld.
(en warm aanbevolen, enzo, ach, u begrijpt me zo ook wel, niet waar?)

Waarom Niels in mijn links staat

2006-11-21T12:18:00.000+01:00

"Schrijver zijn en schrijver spelen zijn twee totaal verschillende dingen, maar allebei kunnen ze je hart met liefde vullen, om het maar even op een wat merkwaardige manier uit te drukken."

Links

2006-11-10T10:58:00.000+01:00

Kijk, zoals beloofd: het lijstje met links is aangepast.

Het is makkelijker om geen links te hebben, want dan hoef je er nooit over na te denken. Een andere optie is natuurlijk wat links te publiceren en er daarna nooit meer over na te denken - zoiets als voor Ajax zijn ongeacht hoe ze spelen, of PvdA stemmen ongeacht het program.
Maar ik maak het mezelf niet altijd makkelijk, en dus moet ik dat lijstje af en toe aanpassen. Iemand stopt met bloggen, of ik stop, om redenen die ik zelf soms niet eens begrijp, met lezen. Of ik vind iets nieuws, of ouds, wat me aanstaat. En ik vind dat mijn lijstje met links een redelijk betrouwbare afspiegeling moet zijn van mijn leesgedrag. Daarmee maak ik het mezelf vrij moeilijk, ja.

Hoe dan ook, het levert een paar nieuwe links op. Allemaal oudgedienden, maar misschien dat het je ergens brengt waar je nog niet geweest was.

Zo, waar blijf je nou, met je verhaaltjes dat je weer gaat bloggen, daar is anders weinig van te merken, hoor, vooralsnog

2006-11-03T22:59:00.000+01:00

Jullie hebben helemaal gelijk. Maar het was herfstvakantie voor de kinderen, en ik had opeens allemaal akelige vlekken en koorts, die wel weer over zijn, natuurlijk, maar toch moet het niet, en vooral ben ik websites en ondernemingsplannen aan het knutselen, en daar over aan het praten met mensen, en mijn weblog is vaak toch weer het laatste wat aandacht krijgt - kijk maar naar dag en tijd onderaan deze post, geen normaal mens gaat op vrijdagavond elf uur nog iets tijpen. Vroeger zeiden mensen dat nog wel eens, tijpen.

Ik heb wel weer iets bedacht, namelijk dat mijn linklijst moet worden aangepast, en ik heb mooie plannen voor de promotie van mijn winkeltje, waar jullie misschien op termijn een primeurtje van krijgen. Maar het duurt wel nog even. Eerst slapen want morgen vroeg weer op. Had ik al verteld dat ik les ga geven, in energiespul? Morgen deel zoveel van de voorbereiding. Slaap lekker, lieve lezertjes.

Desing

2006-10-13T23:26:00.000+02:00

- met excuses voor de belabberde want door iedereen al gebruikte grap met het verkeerd spellen van het woord design - (die ik desondanks toch nog grappig vind, vandaar)

Eén van de redenen dat ik dit blog heb heropend (naast dat ik jullie allemaal vreselijk heb gemist, natuurlijk), is dat mijn praktijk nu werkelijk serieus vorm begint te krijgen. En bij vorm hoort, u raadde het al, design. En een website, vanzelfsprekend.

Nu zijn jullie, mijn lieve lezers, natuurlijk de aangewezen personen om daar iets van te vinden. Echter, dat design (ook wel ontwerp, of vormgeving) is nog uiterst geheim. Dat wordt hier dus niet ter download aangeboden. Wat wel kan, is, op verzoek, een voorproefje toegestuurd krijgen. Daar mag je dan wat van vinden, en dat mag je vervolgens aan mij melden, en daar doe ik mijn voordeel mee, en dat komt dan weer ten goede aan de mensheid. Da's in het kort de bedoeling. Interesse? joost punt brummelkamp et gmail punt com, en dan wat tekst sturen waar ik uit kan opmaken dat je mee wilt kijken.
Stuur ik je wat plaatjes.

Zak

2006-10-11T21:13:00.000+02:00

Wat Klaus betreft: ik heb hem laatst beloofd dat als ik weer zou gaan bloggen, ik zijn inspanningen onder de aandacht zou brengen. En hoewel ik hem in de commentaren bij uitzondering de mantel heb uitgeveegd (de 'onvolprezen' Klaus Gena had ik eerst zullen schrijven, maar dat is enkel en alleen zijn eigen schuld. Als hij doet waar hij goed in is verdient hij het enkel geprezen te worden, maar ja. Concentratie, hè), vind ik dat hij een mooi liedje gemaakt heeft. Vooral een mooie tekst, eerlijk gezegd, de muziek en zang kunnen misschien door iets geoefender vertolkers tot hun recht komen.

Luistert allen. En wees niet zo streng voor hem als ik ben geweest.

Terug, voor nu

2006-10-11T21:10:00.000+02:00

Zo. Er is wat water onder de brug door, en hoewel nog niet alles klaar is, is er weer ruimte voor een beetje bloggen.

Vreemd hoe de blogosphere werkt - al maanden niets meer geschreven, en toch krijg ik een soort eervolle vermelding bij Klaus, schrijft een andere blogster die ik zeer hoog heb aangeschreven, en met wie ik onlangs haar allereerste chat voerde, aan me "of het bij mij soms niet kriebelt om weer te gaan bloggen", en reageren er mensen op de aankondiging hieronder, terwijl ik dacht dat er alleen mensen hier kwamen op zoek naar mijn ongeëvenaarde plaatje over alchemie (zelfs bij gewoon googelen op Alchemie sta ik intussen al op pagina twee, enkel en alleen omdat half Duitsland dat plaatje mooi vindt, iets anders kan ik niet bedenken).

Wel, ik besta dus nog, hoewel ik bij de strengere (of gewoon consequente) linkers uit hun linklijstje ben verwijderd - bij luie of trouwe bloggers sta ik er gewoon nog tussen, hier en daar.

Title: none

2006-10-02T23:50:00.000+02:00

Het zou kunnen (eventueel) dat ik hier weer wat ga bloggen. Binnenkort.

Wembley

2006-05-28T20:05:00.000+02:00

OK, een uitzondering. Maar ik hoef dan ook niets zelf te schrijven:

Dit is fragment nummer 10 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.

Leolo lacht. 'Je hebt nog steeds een ketting met een kruisje om je nek! Kom op, Wembley, jij gaat lekker varkens uitbenen. Je hoeft ze niet op te eten, hoor. Alleen in stukken snijden. Rats rats. Met een groot mes. Je zult het nog leuk vinden. Ik weet het zeker.'
'Wanneer begin ik?'
'Morgenochtend halfzeven. Jij houdt toch van vroeg opstaan? Is goed voor je. Ben je ook lekker op tijd klaar. Kun je nog op stap met Diop.'
Leolo schrijft iets op een papiertje dat hij uit de zakken van zijn zijden jas gehaald heeft.
'Laat dit aan de mensen zien, aan de buschauffeur en aan andere mensen, dan vertellen ze waar je heen moet. Je moet een bus nemen waar dit op staat. En dit is de naam van het bedrijf waar je heen moet.' Hij wijst de woorden aan die hij heeft opgeschreven. Ik pak het papiertje aan en stop het in mijn zak.
'Was er nog iets anders wat je wilde vragen?'
Ik knik. Het belangrijkste moet ik nog zeggen, maar ik weet niet hoe ik het moet aansnijden. 'Wil je zondag komen, Leolo?'
'Ik doe mijn best, jongen. Je weet dat ik er graag bij ben, maar jullie voetballen zo vroeg.' Hij lacht breed. Zijn tand blinkt.
Als hij er zondag is, zal ik het zeggen.

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>

Da's pas leven

2006-04-09T10:07:00.000+02:00

Nee, ik heb er niets over te zeggen. Maar helemaal niets zeggen, dat kan deze keer niet, hoewel ik officieel uitgeblogd ben.

"In een verpleeghuis in Belgie..." hoorde ik. Nog zonder zijn naam te horen, was het duidelijk om wie en wat het ging. Dat hij ruste in vrede. Dan doen wij het verder met zijn boeken, voor vrede of wat dan ook.

Jezus - schoonheid - behagen

2006-03-23T22:37:00.000+01:00

Heel in het kort wat ik wilde schrijven - beloofd is beloofd.

Het schijnt dat nergens in de Bijbel staat dat Jezus lachte. Ik denk niet dat dat een manco van Jezus is, maar van de Bijbel, en dientengevolge een probleem dat de hele christelijke religie aankleeft. Zelfs als christenen geloven dat je best mag lachen, blijft toch dat vreemde concept bestaan dat Jezus geleden heeft om ons van onze zonde te bevrijden. Waarom zou je je toch in godsnaam willen richten op een club die van alle mogelijke symbolen juist dat kruis gekozen heeft, die doornenkroon, dat bloedende hart, het lijden? Het Koninkrijk Gods is binnenin mij, en daar ga ik mee verder. Ik geloof niet dat ik die twintig eeuwen zwaarte en alle om- en krompraterij om het toch anders uit te leggen erbij kan hebben.

Ik hoorde laatst weer eens dat uit onderzoek gebleken is, dat op gangbare groente niet meer bestrijdingsmiddelen te vinden zouden zijn dan op biologische, en dat de voedingswaarde ook niet bewijsbaar hoger is. Zo beschouwd heeft het dan, los van het feit dat er wellicht minder chemicaliën in het milieu terechtkomen bij biologische landbouw (geen idee of dat ook onderzocht was, het is allemaal van horen zeggen), kennelijk weinig zin om voor biologische producten te kiezen. Behalve, opperde ik, als het Louis Bolk-instituut ons zou weten te overtuigen dat er nog iets anders te vinden is, dat buiten de natuurweten- schappelijke vitamines en carcinogenen ligt. En ik moest denken aan het onderzoek van de Japanner Emoto die water op allerlei manieren heeft bewerkt, door er mooie en rottige woorden op te plakken bijvoorbeeld, en die tot de conclusie (met bijbehorende foto's) kwam, dat het water reageert door bij positieve trillingen mooie kristallen te maken en bij narigheid verontrustende. De vraag blijft dan: wat hebben we daaraan? Wat is het nut van al die schoonheid, als we alleen weten dat we er mooie plaatjes van krijgen? Worden we er beter van? En is het wel nodig om beter te worden van schoonheid? Wat is überhaupt het nut van schoonheid?

En dan ten slotte: behagen.
Ik doe niet anders. De meest gebruikelijke term lijkt intussen 'pleasen' te zijn, maar hoe je het ook noemt: het werkt niet. De helft van de tijd of meer ben ik mensen aan het behagen, bezig om de dingen zo te doen dat anderen het wel leuk, fijn of bijzonder zullen vinden. Ik schrijf stukjes omdat ik wil behagen, zoek er leuke plaatjes bij om te behagen, schrijf humoristische, flauwe, prikkelende, hartelijke commentaren op andere weblogs om de lezers te behagen.
Ik maak grapjes dat ik op jacq ben, link naar Bert en Eliane en Ivo en probeer steeds weer iemand te behagen. En dan raak ik ook nog eens van slag als ik iemand juist helemaal niet behaagd heb - als een meneer Koudstaal de Tweede Wereldoorlog tevoorschijn sleept en me bijkans een boekverbrander noemt, ga ik een halve dag tussen al mijn bezigheden door zitten piekeren of ik hem nou wel of niet van repliek moet dienen, en hoe dat er dan uit moet zien, etc, ad infinitum.

En ik heb het zogenaamde "internet" er helemaal niet voor nodig. Ook in het dagelijks leven, thuis, werk, op straat, waar dan ook, ik ben de godganse dagen bezig met wat anderen misschien van me vinden, en proberen daar zo'n beetje naar te handelen of zelfs te leven. Het is doodvermoeiend. Het gaat er niet om dat ik al die dingen niet meen. Misschien had ik zonder deze neiging te willen behagen heel vaak precies hetzelfde gedaan. Maar het kost, het kost bakken met energie die ik aan andere dingen wil besteden.

Daarom lezen jullie vandaag het (voorlopig?) laatste stukje hier, en in de rest van de blogosphere. Als ik iemand werkelijk iets te melden heb, zal ik mailen. Ik laat de boel voorlopig online staan, je kunt reageren als je wilt, en we zien wel hoe het verder gaat.

En wie een goeie reading wil: www.lichtenopen.nl. Laat ik daar nou eens mijn energie volop aan gaan wijden.

Ivo

2006-03-20T00:02:00.000+01:00

Maar weer eens een link- dumpje. Ik hoop dat Ivo het langer volhoudt dan Bert, maar ik vermoed dat dat wel goed komt. Ivo komt me meer voor als het type logger dat een redelijk deel van zijn tijd niets beters te doen heeft, dus die logt wel door.

Waar het dus om gaat: er is van alles te beleven bij Ivo Victoria op het moment, en er komt, of tenminste, er reageert geen hond. Dat is jammer, want het is er zeer de moeite waard. Daarom:
leest allen Ivo Victoria zelf, nu on tour met zijn Sore Bottom Boys.

Voor mensen die ook - of misschien zelfs vooral - benieuwd zijn naar wat ik zelf te melden heb: er zijn interessante posts in de maak over respectievelijk behagen (maar die staat al een tijdje op stapel, dus dat kan nog even duren), schoonheid en Jezus. Zonder ironische bijbedoelingen, dus dat wordt wat. Dat zie je niet veel meer, in webloggend Nederland. Tot morgen dan maar (of volgende week, of later. Die retraite komt nog, maar wanneer is ongewis).

Tijd

2006-03-14T00:25:00.000+01:00

Tijd bestaat niet, en tijd voor een stukje al helemaal niet. Allemachtig, tijd voor een stukje.

Ik weet niet eens hoe ik mijn dagelijks leven moet vormgeven, laat staan mijn weblog. Nee, geen opbeurende taal vandaag van mij, hoor, als je daar voor komt moet je betalen, tot het eind van de maand halve prijs, zoals inmiddels genoegzaam bekend mag zijn, en daarna gewoon weer het volle pond.

Ik ben een retraite aan het plannen, gewoon twee dagen weg met alleen mezelf, want ik heb zo lang steeds mensen om me heen gehad de laatste tijd, dat ik bijna niemand meer langer dan een uurtje leuk vind, en vooral mezelf niet leuk genoeg. Iemand nog suggesties voor een bijna gratis te huren kamer voor één nacht, ergens bij de zee in de buurt, waar bijna niemand is? Iets duurder dan bijna gratis mag ook, maar niet te veel.

Goed, tijd bestaat niet, maar dit stukje wonderlijk genoeg intussen wel. Da's ook wat waard. Daar ben je blogger voor, nietwaar? En voor de lifetime achievement award van de Dutch Bloggies natuurlijk, maar dan moet ik mijn tempo en de kwaliteit van het gebodene nog iets opvoeren, vrees ik. Wie weet, anderhalve dag tussen de duinen kan wonderen doen. Begin ik zaterdagochtend opeens dagelijks baaie mooie stukjes het web op te spugen van heb ik jou daar.
Het kan toch? Ik verwacht het ook niet. Maar het kan.

Licht

2006-03-02T16:21:00.000+01:00

Toch nog niet beter (ja, het wordt op en top lijfloggen op deze manier), weer in bed met koorts en allerlei bijverschijnselen. En met een boek dat ik al zo'n tien? twintig? keer heb gelezen.

Nee, ik vind het niet eenvoudig om me over te geven aan het "uitzieken". Maar ik geloof niet dat er veel anders op zit.
Gelukkig heb ik Potok om me gezelschap te houden. Niet helemaal voor niets, geloof ik. Voorin het boek staat een opdracht van mijn leraar Engels van de middelbare school. Ik kreeg het boek omdat ik toen heel goed kruisjes kon zetten in precies het goede van vier vakjes, wat in die situatie erg gewaardeerd werd. Maar uit de opdracht blijkt dat ik nog om iets anders gewaardeerd werd, zo niet door de schoolleiding, dan toch in iedere geval door S.: "Please, get out of the shade and shine your light on others."

Dat is voor mij waar het boek over gaat, en waar ik al die 17 jaar sindsdien mee bezig ben geweest. En het komt wel, hoor, maar soms gaat het zo langzaam. Zeker als ik ziek in bed lig, en over alles na kan denken maar even niks kan doen.

Niet lekker

2006-02-24T21:11:00.000+01:00

De meest lullige plaatjes die Google Images te bieden heeft, staan onder de zoekterm "ziek". Daarom vandaag geen plaatje. Wel even kort:

Laura stuurde een tekening omdat Eliane haar de groeten deed, en ze dat heel leuk vond. Eliane heeft 'm gepost, en ik ben trots. Ook los hiervan: leest allen the Sellotape files.

In dat zelfde postje blijkt wel dat ik eigenlijk geen blogger ben, maar vooral een blogcommentator. Misschien is dat ook wel zo, maar toch vind ik het bloggen te leuk om niet te doen.

En als we het er dan toch over hebben wat anderen denken dat ik ben: Walter meent kennelijk dat ik altijd gelijk heb (rechts, onder Verse Vis, latere generaties zullen het zonder Walters tekst hierbij moeten stellen, want er is geen permanente link voor zover ik kan zien). Ik heb mijn twijfels. Overigens staat op het aanhalen van een in Nederland veel gebruikte uitdrukking waarin de duivel wordt aangeduid met een Hollandse mannennaam zonder pardon de doodstraf op dit blog.

Wat ik zelf denk dat ik ben, wordt op dit moment sterk bepaald door hoe mijn maag zich manifesteert. Iets beter, dank jullie wel, maar morgen maar weer verder zien.

Niet anders

2006-02-17T22:57:00.000+01:00

It is a wise child that knows its own father, and an unusual one that unreservedly approves of him.
- Mark Twain, More Maxims of Mark, 1927

Ik heb een vader, zoals velen van jullie. Mijn vader is niet goed.
Hij heeft me soms niet gesteund als ik dat wel wilde, en me soms in de weg gelopen als ik dingen juist zelf had willen uitzoeken. Hij heeft kwaliteiten niet van me gezien die juist zo belangrijk in mij zijn, en eigenschappen in me gestimuleerd die me niet brengen waar ik zijn wil. Hij heeft me dingen over het leven laten zien, die ik nu weer af moet leren, en hij heeft me niet bijgebracht wat ik zo graag had willen weten en ervaren toen ik klein was. Mijn vader heeft niet aan mijn diepste jongenswensen voldaan.

---

Toen ik freelance tekstschrijver, sjamaan als rolspeler, stenensjouwer, natuurvoedingswinkelmedewerker, theatertechnicus en tenslotte kwaliteitsmedewerker ten behoeve van het post-academisch onderwijs was geweest, besloot ik eens te gaan kijken of ik me iets meer kon focussen in mijn carrière. De consultant die me daarbij ging helpen, was een man die had wat-i hebben moest: ervaring, durf, een open geest, een warm hart, focus; ik had het niet beter kunnen uitzoeken.

Tijdens onze eerste ontmoeting had hij een beschaafd snorretje. Toen ik hem een maand later op de Nieuwjaarsborrel zag, was hij bezig zijn baard te laten staan. Dat stond hem goed. Een grijzende man met, vooralsnog, een zeemansstoppelbaard.
Kort geleden zat hij over zijn bureau gebogen om iets op te schrijven, en ik zag hem anders dan ik hem tot dat moment had gezien. Zijn volle grijzende haar, zijn volle grijzende baard, nauwelijks zijn gezicht.

En ik zag het. Het haar, dezelfde baard als mijn vader; hij is niet anders.
Het maakt niets uit.

Natter

2006-02-14T22:06:00.000+01:00

Kijk, ik was dus van plan frequenter te gaan bloggen. Dus gisteren een post, en dan vandaag weer één. Alleen had ik nog niet bedacht dat ik me vandaag allerbelabberdst zou voelen en zelfs hoofdpijn (Hoofdpijn! ik heb nooit Hoofdpijn!) zou hebben. En dus eigenlijk onder de wol zou moeten, wat ik dan ook maar gauw ga doen.

Maar niet dan nadat (ja, leest u maar eens goed, zo schrijf je dat) ik de paar ideetjes die ik voor vandaag in mijn hoofd had in nauwelijks geredigeerde vorm op deze plaats achterlaat.

Ik had van Bert Natter een beeld als van iemand die voornamelijk níet Ronald G. is. Maar hoewel ik R.G. met enige regelmaat langs zie schuiven omdat hij papa is op dezelfde school waar ik papa ben, vind ik Bert Natter de laatste tijd veel interessanter. Of hij dat ook is, maakt me niet zo veel uit, maar Bert heeft een weblog, een immens vergaarbekken waarin hij alle overtollige informatie spuit die hij verzamelt voor zijn werk als journalist. Alles waarvan je geen idee had dat je er ooit iets over zou kunnen of willen weten, leesbaar opgeschreven en gepubliceerd met gebruikmaking van veel te veel rare kleurtjes. Leest allen "De papieren wereld".

De laatste (wat laat)

2006-02-13T22:55:00.000+01:00

Ik geloof dat ik wat moet gaan schrijven. En wel hier, want uit mijn reageerders- verleden ben ik nog steeds gewend om af en toe een stukje tekst in een commentaarveldje te spuwen, maar ik vergeet dat ik nu ook de verantwoordelijkheid heb voor het onderhouden van mijn eigen blog.
Gelukkig waren mijn lezers zo vriendelijk mij op mijn plichten te wijzen.

Nu had ik daarnaast de afgelopen dagen wat technische problemen, zodat een stukje dat ik al enige tijd wilde plaatsen, er "maar niet van kwam". Alsnog.

---

Zaterdagmiddag, een week geleden, stond er voor de derde keer iemand voor mijn deur die ik wel kende, maar nog nooit gezien had. "Hallo, ik ben Adriana," zei Adriana, alleen zei ze dat niet, want niemand op internet heet zoals hij of zij werkelijk heet - behalve ikzelf en nog drie of vier anderen. "Hoi, ik ben bewegende," zei bewegende (alleen zei hij... etc.), gaf me een hand en verdween.

Zoals ik al eerder vertelde valt er over een reading niet veel meer te vertellen dan de reading zelf, en die heeft Adriana wel op een bandje, maar ik niet. En anders dan Lennard en Leez, schreef Adriana geen ervaringsverslag, maar een gedicht op haar website. En een gedicht, waarin staat dat je droomogen hebt, daar link je wat moeilijker naar, dan gewoon naar een stukje waarin staat dat je iets kunt waarvan je weet dat je dat kunt. Ook al omdat het poëzie is, waarin nooit iets is wat het lijkt.

Hoe dan ook, het viel me wat moeilijker dan in de eerste twee gevallen om direct een stukje te schrijven en ernaar te verwijzen - het leek me dat het de tijd nodig had om eerst even zelf daar te staan, zonder dat ik er iets over ging melden.
Dat doe ik nu wel. Ik vind het bijzonder dat Adriana een gedicht geschreven heeft omdat ik haar een reading gegeven heb, en ik vind het nog mooi ook.

Intussen hebben allerlei lieden hun meningen en ideeën ten beste gegeven over wat zij erin denken te lezen. Tussen die reacties verwijst Adriana naar hetzelfde prachtige bannertje dat Leez voor mij gemaakt heeft, en dat ook op deze site prijkt, daar rechts.

Ik bof maar, met mijn readees: friet, een mooi bannertje, een gedicht. Moeten jullie ook gaan doen, leren lezen. Het is leuk spul, energie.

Gelukt

2006-02-05T00:32:00.000+01:00

Vanaf heden is mijn blog Atom- en RSS-fähig. Zie de rechterbalk.
Met dank aan Richard en Eliane en natuurlijk mijzelf, omdat ik uiteindelijk degene was die de suffigheid ontdekte die ik ook zelf had uitgehaald waardoor het eerst maar niet wilde lukken - ik zal jullie de details besparen. Er komen nog mooiere "chicklets" bij, zoals ze schijnen te heten, maar dit is er vast.

En verder

2006-02-02T00:11:00.000+01:00

Dan nog drie mededelingen van huishoudelijke aard:
- ik begrijp de ballen van dat RSS-verhaal. Wie gaat het me uitleggen? Ik heb al geprobeerd een vinkje aan te vinken, maar dat Blogger-vinkje vertikt het. 't Mag in de comments, je mag ook mailen naar jb-at-lichtenopen.nl.
- vanaf vandaag is het weer toegestaan mijn blog op te nemen in de links op uw eigen weblog. Maak van de gelegenheid gebruik, zo lang het kan!
Rechts de bijgewerkte lijst met links - nog niet volledig, ook uw naam kan hier staan!
- de Nieuwjaarsaanbieding is nog geldig tot eind maart. Voor half geld een reading, waar jong en oud enthousiast over zijn! Mocht je om wat voor reden dan ook (bijvoorbeeld omdat ik vanavond niet op mijn ernstigst ben) twijfelen aan het serieuze karakter van dit aanbod, lees dan wat de mensen schreven die een gratis reading in de wacht sleepten. Zaterdag volgt de laatste van de drie, waarvan zo mogelijk weer verslag.

Kliekjesdag

2006-02-01T23:25:00.000+01:00

De koelkast leeg. In "plaatjes weblog" stonden intussen behoorlijk wat plaatjes die ik wel had uitgezocht maar niet gebruikt, en dat is zonde.

Deze hoorde bij een stukje dat ik uiteindelijk ook uit de drafts heb verwijderd, en dat ging over hoe ik pepernoten uit een bakje graaide. Grabbelvingers had ik, als ik me het woord goed herinner, volgens F. En daar had ik dan weer iets bij geschreven over hoe ik mijn vingers ook aan mijn sokken afveeg als ik nootjes eet, en dan uiteindelijk zoute sokken heb - wat heel erg is, maar ik ben het uit ironie ooit gaan doen en ging per ongeluk de ironie voorbij. Bepaald geen bijzonder stukje, maar het plaatje is hierbij aan de vergetelheid ontrukt.

De bakkerij, gevonden op het zogenaamde "internet".

Nu bij alle losse eindjes waar documentaire op staat, samen in een grote doos, wachtend om nog eens uitgepakt en uitgezocht te gaan worden.

Dan nog deze slechte woordspeling. Dit plaatje hoorde bij een stukje waarin iets voorkwam over een teken dat iemand wel of niet kreeg, misschien was ik het zelf wel, misschien was het dit stukje wel. Ik weet het niet meer zeker.

Grappig is de illustratie bij nader inzien niet. Gelukkig heb ik nog een restant van goede smaak.

Het plaatje is niets bijzonders, het verhaal is wel aardig: mijn eerste en tot nu toe enige Linux-bezoeker. Ik heb altijd het idee dat Linux-mensen, hoewel waarschijnlijk enorme nerds, toch een soort betere mensen zijn; mensen die hun computer werkelijk serieus nemen, zich niet bij de neus laten nemen door Microsoft, niet vallen voor het design en het hautaine van de Apple-afficionados, maar het echt zelf doen, en met elkaar, en dan ook nog eens gratis, en beter, en virusvrij - had ik maar de guts en de inzet om over te gaan op Linux.

En ten slotte nog eentje:

Heel eenvoudig, deze hoorde er gewoon helemaal niet bij, maar stond per ongeluk in dezelfde map. Wel een mooi plaatje, en misschien dat het me weer wat hits oplevert. Want om de een of andere reden zorgen de plaatjes voor een substantieel deel van mijn bezoekerstotaal: vooral Belgen zoeken graag naar plaatjes over brood, de duitstalige landen komen graag naar mijn alchemie-plaatje kijken.

Dat was het.

Leez

2006-01-24T23:10:00.000+01:00

Gistermorgen heb ik in de tweede reading uit de Nieuwjaars-reeks Leez gelezen.

De Nieuwjaarsaanbieding was een ingeving, een paar weken geleden, gewoon maar gedaan met het idee dat wat extra aandacht voor mijn zakelijke activiteiten via dit weblog geen kwaad kan. Ik heb me op dat moment niet gerealiseerd wat een goed idee dat was.

Over extra aandacht niets te klagen; naast de drie gratis readings morgen een betaalde, dinsdag weer één en meer in het verschiet.
Daarnaast is het ook fantastisch weer volop bezig te zijn met reading.

En over de reading zelf? Ik had bedacht dat ik er in ieder geval op mijn eigen blog over kon schrijven als ik een reading gedaan zou hebben; ik wist niet of de ontvangers er ook iets over zouden kunnen of willen schrijven.
Maar ik merk dat het tegenovergestelde gebeurt: ik kan er zelf niet zo veel meer over kwijt - ik zeg tijdens de reading wat er te zeggen is, en daarna is het verhaal van de readee, niet meer van mij. Daarentegen krijg ik wel mooie recensies op de sites van de gelezenen zelf.

Ik? Ik vind het van een grote schoonheid om mensen te ontmoeten op deze manier.

Mocht de link niet opgevallen zijn: hier schrijft Leez hoe ze haar reading heeft ervaren. En op haar web-log kun je ook weer reageren, na een korte radiostilte.

joost is op jacq

2006-01-24T14:14:00.000+01:00

Ze is blond en grappig, en ze is een vrouw. En ik kreeg al eens een smiley van haar, helemaal voor mij alleen, zeker weten, want mijn naam stond ervoor. Zo:

en joost:

Dat is voor maar één uitleg vatbaar, toch?

Alleen, nu kreeg ik er nog één - maar dat weet ik niet helemaal zeker. Hij stond wel ónder mijn comment (dat inderdaad wel gevat was, je moet je bezoekers toch ergens vandaan halen), maar zonder mijn naam ervoor, deze keer.
En dus ben ik in onzekerheid: vind Jacq mij grappig, of was dat tweede lachende gezichtje voor iemand anders bedoeld, of meer een meewarige glimlach van een vrouw met ervaring en wijsheid die de wereld van ploeterende reageer-mensjes in haar commentaargrabbelton met enige vertedering gadeslaat? En als ze mij grappig vindt, vindt ze me dan ook Leuk? En als dat zo is, wat moet ik daar dan mee? En als ik daar niets mee moet, waarom ben ik dan nu opeens zo'n Jacq-pasticherig stukje aan het schrijven, wat doet ze met me, waarom laat ze de wereld niet gewoon bestaan uit jacq aan de ene kant en, streng gescheiden, de bezoekers aan de andere kant? Waarom zo'n smiley in de reacties, waardoor een arme bezoeker, nog een man ook, Valse Hoop krijgt dat de grenzen misschien niet zo heel strak getrokken zijn, dat er best contact mogelijk is tussen een blonde vrouw met humor en een veelbezocht weblog, en een passant wiens hoogst bereikbare doel het lijkt door andere bezoekers leuk gevonden te worden zodat ze wellicht weer op zijn reactie reageren?
Vrouwen Zijn Verschrikkelijk.

Wandeling

2006-01-22T23:28:00.000+01:00

Een pad langs de stadssnelweg, verborgen achter de geluidsschermen en dan onder de weg door, waar niemand het ziet.
Een park dat geen park is, door grote bankgebouwen ingeklemd.
Een huis waar je niet heen kunt en dat staat waar geen huis kan zijn; tussen wegen, busbanen, kantorenparken. Toch staat het daar, aan het water, leibomen ervoor, gazon rondom.

Graven waarbij de hele nacht lichtjes branden.
Een wijk die Bordewijk ademt, knorrende beesten, blokken, nee ik ben geen kenner, maar ik weet wel hoe Bordewijk proeft, je kunt toch ook de smaak van verbrand mensenhaar ruiken; jaren dertig, met nog een ruw mysterie in wat nu plat geworden is - wat er zou gaan kunnen, wat nu het kan een wanhopig makende leegte blijkt te zijn.
Een man in een wit huis die kijkt naar een gehelmde Japanner in een bobslee.

Terug langs de kathedraal, de yogazaal (voor de kathedraal een grote puincontainer, weer een decor dat zijn vergankelijkheid waar mag maken).
Langzaam sijpelt het gewone leven weer terug in mijn bewustzijn; het huis, de kinderen die liggen te slapen, de dag van morgen, de dingen.

Linksaf, rechtsaf om de hoek weer thuis. Slapen.

Fusion-blogging

2006-01-20T22:48:00.000+01:00

Toen ik mijn Nieuwjaarsaanbieding schreef, bedacht ik me dat het leuk zou zijn om ook Lennard te readen. Het concept leek me boeiend: de briljante vondst van de meet & friet kon worden uitgebreid met een read, en zou zo tot een eclectisch mengsel van wereldlijke en minder aardse ervaringen samengegoten kunnen worden, of, zoals ik Lennard in onze mailwisseling schreef: "een mooie vorm van fusion-blogging".

Hierboven het eindresultaat van de middag, voor zover dat in zichtbare beelden om te zetten is. Waar het om de ervaring gaat, kan ik hem het beste zelf aan het woord laten:
"...raak was het wel. (...) Ik heb mezelf in een perspectief geplaatst zoals ik dat eerder nog niet heb gedaan."

Ik ben blij dat ik dit plannetje bedacht heb - een waardevolle middag, wat mij betreft, en dan heb ik het nog niet over de friet gehad.

Lennards volledige verslag staat hier. Dinsdag komt Leez langs.

... wat is er op de radio?

2006-01-20T19:46:00.000+01:00

Wat doet-i dat leuk, hè? Nog een plaatje van een radio.

Maar hoe was het? Goed, het is natuurlijk Altijd Leuk om voor de radio gevraagd te worden. Het is extra leuk als je daarmee ook nog wat Reclame kunt maken voor een Mooi en Degelijk Product. En helemaal als dat is voor een publiek van fijnproevers: de luisteraars van het Amsterdamse radiostation Stads-FM.

Lastiger is het, dat niemand mij daar kon vertellen wie die luistervrienden nu eigenlijk zijn. En hoeveel het er zijn. Er is net geld om radio te maken, maar niet om te onderzoeken voor wie eigenlijk. Dus alleen God weet of ik gisteren voor 12 of voor 3745 Amsterdammers de presentator van het programma "De Nieuwe Tijd" live een reading heb gegeven. Een heel klein stukje, een minuut of vier, vijf. Raar om te doen hoor, een reading in de radiostudio. En ik had het me ook niet voorgenomen, maar toen hij het me vroeg tijdens de uitzending, dacht ik: waarom ook niet. Als het niet gaat in die omstandigheden, gaan we gewoon verder met iets anders. Maar het ging wel, met een technicus en een eindredacteur en nog wat medewerkers aan de andere kant van de glazen ruit. En niet alleen ik, maar ook de presentator durfde het aan. En ik geloof zelfs dat het hem raakte, voor even, want daarna werd er weer een muziekje gedraaid en gingen we verder met vragen stellen en beantwoorden.

Jammer genoeg, zoals ik in de comments al schreef, is er niets voor het nageslacht bewaard (ik zal nog eens mailen, voor de zekerheid). Verder heeft er nog niemand gevraagd om ook een reading te krijgen - wat me eigenlijk ook niet verbaast. Ik heb het goed gedaan, denk ik, duidelijke dingen gezegd, geen zweefpraat verkocht, me geen woorden in de mond laten leggen. Maar iemand die tussen de film- en de boekrecensies een stukje over energiewerk hoort, moet wel heel graag willen, wil hij een pen pakken en aan het einde van een wonderbaarlijk gesprek mijn adres opschrijven.

Lennard heeft wel een reading gevraagd en gekregen. Daarover straks meer.

De radio, de radio...

2006-01-18T22:41:00.000+01:00

Ik weet niet of ik daar de onnavolgbaar feilloze maar daarom niet minder wanhoopverwekkende logica van Jacques Plafond kan produceren, maar wél weet ik, dat ik morgenmiddag op de radio te horen ben. In het Amsterdamse stadje A. is een lokale radiozender (en o schande, ik geloof dat het Amsterdam FM heet, en die "zendt uit via Salto kanaal 1, op 106,8 MHz en op de kabel 88,1 MHz", maar dat weet ik eigenlijk niet helemaal zeker, maar het ging ook allemaal wel heel raar, maar dat ga ik hierna vertellen) waar men mij wil laten vertellen over reading en wat dat nou eigenlijk is en waarom ik dat doe.

En het bizarre is, dat ik dacht dat ik in april mocht komen. Dat vond ik wel jammer, want dat duurt nog heel lang, maar dat stond in het mailtje: "Ik zou je graag op donderdag 19 april 2006 willen interviewen tussen 15.30 en 16.00 u." Laat aan duidelijkheid niets te wensen over, lijkt me.

Alleen klopte het niet, en kreeg ik gisteren een elektronisch postbericht met de vraag of ik donderdagmiddag om 15.00 in Amsterdam wilde zijn in Studio 2, alle trappen op en daar aanbellen. Dus dat ga ik nu maar doen. God weet wat ik ga vertellen, maar het zal wel goed komen.

O ja, en de aanbiedingsreadings zijn in volle gang, vrijdag een read & friet, dinsdag de tweede reading, met één van mijn trouwe leezers. Alleen de afspraak met de derde gegadigde is nog niet rond.
Te zijner tijd zal ik verslag doen, en dan kan iedereen tot eind maart nog voor de halve prijs, bij een reader die bekend is van radio en internet. De inschrijving is geopend...

En die film dan?

2006-01-06T00:50:00.000+01:00

... hoor ik jullie vragen.
(les 1: de Titel.
Laat de titel op zichzelf staan en verwijs niet in de eerste regel naar de kop die erboven staat. Dat komt uiterst knullig en amateuristisch over, een indruk die je vanzelfsprekend wilt vermijden.)
Want dat deed je toch niet voor niets, Joost, bedenken dat je een film gaat maken en dat van de daken schreeuwen? Nee, dat was niet voor niets. Ik was er vol van, en overtuigd dat dat was wat ik moest gaan doen: een film maken over het verhaal van bakker Eli. En ik denk nog steeds dat er een film gemaakt moet worden over zijn verhaal, of dat het ten minste verteld moet gaan worden. Door mij, door iemand anders, dat dondert niet. Ik weet dat ik het nu, of in de komende paar maanden niet voor elkaar krijg - intussen moet er geld verdiend worden, en documentaires die er niet zijn brengen niets op. Maar het verlangen is er nog steeds, en er ligt 80 minuten tape op een plank, en ik kan nog steeds de schoonheid zien van wat ik vertellen wil.

Wellicht over een half jaar, of over drie jaar, in een documentaire, of een boek, of als interactieve serie op het veelgelezen internet. En misschien toch helemaal nooit. Maar één ding is zeker: het heeft me wakker gehouden om mijn verlangen te blijven volgen. En dat blijf ik voorlopig doen.

Nieuwjaarsaanbieding

2006-01-03T16:32:00.000+01:00

"Ik heb eigenlijk geen idee wat dat is, een energiereading," schreef een vriendin die mijn blog voor Kerst had gelezen. Daarom een korte beschrijving, en een heuse Nieuwjaarsaanbieding, exclusief voor lezers.

Een reading is een mogelijkheid om contact te maken met wat voor jou van belang is en wat wezenlijk van jou is, maar wat vaak buiten je dagelijkse bewustzijn valt. Het enige wat ik doe in een reading, is in gesprek gaan met dat deel van je dat je je wezen zou kunnen noemen. Dat gesprek is in essentie een gesprek zonder woorden, maar het is wel in woorden te vatten. Dat doe ik ook, en zo vertel ik je jouw verhaal - het verhaal dat je eigenlijk al kent, maar dat je jezelf niet kon vertellen.

Benieuwd? Hier is de Nieuwjaarsaanbieding:
Voor de eersten die een afspraak maken bied ik een gratis Meet&Read (geïnspireerd door Lennard), op voorwaarde dat je ervoor naar Utrecht wilt komen, en ik er eventueel iets over mag schrijven op mijn blog - niets inhoudelijks, natuurlijk, alleen maar hoe enthousiast je bent.
Na de eerste drie is dit gratis aanbod voorbij, maar kun je de eerste drie maanden van 2006 vijftig procent korting krijgen op een reading (geen 70 maar 35 euro). Mailtjes mogen naar jb at lichtenopen punt nl.

Het kan natuurlijk dat je niet benieuwd bent, of denkt te ver weg te wonen (in principe is reading op afstand ook mogelijk). Voor die mensen is er een alternatief aanbod: geen reading. Ook hiervan kun je gratis en geheel vrijblijvend gebruik maken.

En dan zijn de reclameboodschappen echt voorbij, hoor, en wens ik jullie allemaal een vervullend en geïnspireerd 2006 toe.

Merry Christmas and a Prosperous 2006

2005-12-24T22:04:00.000+01:00

Ook een paar jaar geleden dacht ik al dat ik niet mijn verhaal, maar dat van anderen moest vertellen. Toen was ik geen filmmaker, maar tekstschrijver. Ik weet niet of ik dat goed deed; als redacteur redelijk, denk ik, als creatief copywriter onder de maat. Hoe dat ook zij, ik was tekstschrijver, onder andere voor een tijdschrift over geotextiel. Geotextiel? Geotextiel.

Ik bedacht dat ik een bedrijfje was, stuurde al mijn relaties een mailtje met het adres van mijn nieuwe, niet onverdienstelijk zelf geknutselde website en meldde dat men mij niet meer bij zonnet, maar bij lichtenopen.nl kon bereiken.

Uiteindelijk bleek ik geen ras-tekstschrijver, en het bedrijf hield na een tijdje op te bestaan - de ruimte van lichtenopen.nl werd later gebruikt om andere informatie op het web te zetten. Met geen van de mensen met wie ik toen werkte, heb ik later nog contact gehad. Op één na.

Een paar dagen geleden kwam weer het jaarlijkse mailtje van MD. Zijn bedrijfje in Delft stuurt jaarlijks een digitale kerstkaart, zo te zien een scan van elk jaar dezelfde papieren kaart met daarop de handtekeningen van hem en zijn compagnon. Dit jaar merkte ik op dat naast de wensen en de bedrijsgegevens, ook "our official certificate" een prominente plaats op de kaart heeft; ze zijn ISO-gecertificeerd. Of dat inderdaad pas sinds dit jaar het geval is, weet ik niet. De website geeft geen uitsluitsel: die geeft geen nieuws, maar bestaat slechts uit een alinea "Bedrijfsinformatie", met de mogelijkheid om dezelfde inhoud ook in het engels te lezen.
Ik heb niet het idee dat ik in zijn hart leef, ik sta alleen in het adresboek, maar toch vind ik het leuk om elk jaar weer het Delftse kaartje te ontvangen.

Ik zocht hem net even op, en kwam iets meer te weten over zijn mensbeeld. Deze stelling uit zijn proefschrift had het internet gehaald:

Voor zelfvertrouwen heb je geen hoge achting van jezelf nodig.
Het is genoeg een niet te hoge achting van anderen te hebben.

Wat ik zeggen wilde: Merry Christmas, en ook alvast a Prosperous 2006. Maar misschien spreken we elkaar nog voor die tijd.

Zo

2005-12-19T23:37:00.000+01:00

Nu even geen verhaaltjes over ganzen, of mooie plaatjes, of andere dingen eromheen.

Waar sta ik eigenlijk? Hier:

Ik ben geen filmmaker. Wat ik kan, en wat ik te doen heb, is mensen te vertellen wat ik ze te vertellen heb. En de "dingen" die ik te vertellen heb, gaan uiteindelijk niet over brood, en zijn uiteindelijk niet literatuur of kunst, maar zijn de dingen die aan de levens van die mensen ten grondslag liggen. Liefde, hoop en wanhoop, weerstanden, instorten en weer opstaan, geboren worden, bloeien, verworden, dood gaan. Het leven zelf, zou je kunnen zeggen. En daar zou je een film over kunnen maken, dat is zelfs wel eens gedaan, een boek of een blog over schrijven, en ook dat gebeurt, maar ik geloof dat mijn meerwaarde er vooral uit bestaat dat ik tegenover iemand kan zitten, en hem of haar inzichten kan geven die nog niet boven waren komen drijven, maar die wel op dat moment aan de orde zijn.

En als ik dat hier niet durf op te schrijven, heeft het niet zo veel zin om een blog bij te houden. Er een beetje langs praten heb ik al voldoende gedaan in mijn leven. Goed, ik heb dus iets te bieden, en dat is waar ik mee verder ga - er zit niet veel anders op. Was ik maar boekhouder, denk ik wel eens, of acteur, of iemand anders die een vak geleerd heeft. Maar ik zal het maar zo doen als het komt. Wie dus nog een goeie "energiereading" nodig heeft, is welkom op jb bij lichtenopen punt nl. Of een ander gesprek dat hout snijdt, laten we er vooral niets ingewikkelds van maken. Liefde, kracht en humor, dat is zo'n beetje waar het om gaat. De rest is sowieso bijzaak, of de onontkoombare keerzijde van deze drie natuurlijk.

Nou ja, er komen ook weer andere postjes, hoor, wel met leuke plaatjes. Ga intussen even langs op Flowyoga.nl, da's goed voor de Google-ranking of hoe dat moge heten, en dan zie je meteen waar ik de afgelopen weken onder andere zo druk mee ben geweest. (Nu maar hopen dat de Skepsis-fans onder mijn lezers niet gillend weglopen, want zo florissant zijn de statistieken niet, de afgelopen tijd)

Ganzen

2005-12-07T22:12:00.000+01:00

We hoorden vanavond een vlucht ganzen overvliegen, in het donker al. Gak-gak-gak, en weg zijn ze al. Weemoed, verlangen, de kracht van weggaan.

En door naar Richard voor meer overwinterende dieren.

Bezoek

2005-11-17T23:26:00.000+01:00

Er kwam iemand langs vanavond. Iemand van Altrecht, en Altrecht is het Riagg maar dan in Utrecht. En ik vond dat toch een beetje griezelig, zoals-i daar stond, op zoek naar "Brummelkamp", zoals-i het zelf zei. Dat nogal barse optreden had als enige voordeel dat ik mezelf kon sussen door te zeggen dat hij (of zij, dat weet ik eigenlijk niet zeker) niet naar mij op zoek was, maar naar een heel andere Brummelkamp. Eentje waar wel een steekje aan los is - nou ja, waar meer steekjes aan los zijn dan aan mij.
Het had als nadeel dat ik niet weet waar hij eigenlijk voor kwam. Als er nou iemand zoekt naar "ontroering" en dan bij mij uitkomt, dan is het duidelijk. En bij "Meester * Prijs" kan ik me ook nog iets voorstellen, van alles zelfs, en ik vind het juist leuk dat zo iemand even bij mij komt kijken. Maar al die types die alleen maar "Brummelkamp" laten horen, en verder niks - saai hoor.

Misschien waren ze wel op zoek naar de familie Brummelkamp, die vanaf het eerste begin de tuinen verzorgde. Ik noem maar wat.

Afscheid

2005-11-06T23:20:00.000+01:00

Hij liep door de Leidse binnenstad en wachtte af. Een uur, een middag, ten hoogste zo lang als die wandeling zou duren, dan moest er uitsluitsel zijn. Het was graag of heel niet, zoals zijn moeder altijd zei.
Uit de bakkerij de steeg uit, over het water, Hooglandsekerkgracht over en langs de kerk, dan naar links, Hooigracht, Middelstegracht, Uiterstegracht, toen naar de Hogewoerd en weer terug de stad in; nergens heen, eigenlijk, als het maar lang genoeg duurde om zeker te weten dat er echt niks meer zou komen. Of wel natuurlijk, je wist nooit.
Hij vroeg zich af wat vader en moeder zouden zeggen. Vader was niet zo streng, Remonstrants, veel vrijzinniger had je ze niet. Zijn moeder was serieuzer, Hervormd, ze zou er meer moeite mee hebben. Nou ja, ze zou hem niets in de weg leggen. Ze preekte niet, ontving zonder klagen wat haar gegeven werd, zich oprecht verwonderend over wat er op haar pad kwam. Hoe dan ook, het was zijn beslissing, wat ze er ook van vonden.

Hij wist zelf eigenlijk niet wat er moest komen, maar dat zou vast duidelijk worden als het kwam. En als er niets kwam, wat verreweg het waarschijnlijkste was, hoefde hij zich daar al helemaal geen zorgen over te maken.
Het was misschien een wat eenzijdige afspraak, maar het was duidelijk genoeg: als God bestond en wilde dat hij erbij zou blijven, moest Hij maar een teken geven, en dan zou hij belijdenis doen. En zo niet... nou ja, dan niet.

Onderuit

2005-11-04T11:28:00.000+01:00

Ja, ik ben voor veel dingen ongeschikt. Ongeschikt om alles te regelen, ongeschikt om een rots in de branding te zijn, wat er ook gebeurt. Ik kan wel een rots zijn, soms, maar als er dan weer iets anders gebeurt, iets wat mij treft waar ik geen verweer heb, ben ik zo weer onderuit.

En nog steeds denk ik dat ik alles moet kunnen en lieg ik dat dat zo is: ja hoor, dat doe ik wel. Terwijl ik nee moet zeggen, en naar mezelf moet luisteren. Dan kan ik misschien doen waarvoor ik wel geschikt ben, zonder al te vaak en te dramatisch onderuit te gaan. En soms ook wel. Soms ga ik onderuit.

Toren

2005-11-03T13:41:00.000+01:00

Vreemde sponsoring

2005-10-26T23:48:00.000+02:00

Ik moest twee keer kijken, toen ik dit in de web-Volkskrant zag (klik voor de hele afbeelding).

Verder: jullie zijn inmiddels enigszins gewend aan de pieken en dalen in mijn creativiteit. Er is hier best weer wat te lezen, binnenkort, alleen is het vandaag nog geen binnenkort. Wel dank voor de felicitaties, natuurlijk.

Wegens familie-omstandigheden gesloten

2005-10-12T21:35:00.000+02:00

Lieve lezers,

Wegens familie-omstandigheden (nee hoor, nee: op bezoek bij háár ouders in Frankrijk en daarna een weekeinde met de mijne vanwege veertig jaar getrouwd) is dit weblog tijdelijk gesloten. Mochten zich in de tussentijd prangende questies voordoen, dan kunt u uw vragen achterlaten in het reageerding. Op 24 oktober ben ik weer terug, zodat u wellicht de 25e al over een antwoord kunt beschikken. Niet de 24e al, want dan ben ik jarig - moet ook gebeuren.

Jullie redden het wel even, toch?

Hoe vreemd kan het gaan...

2005-10-11T21:45:00.000+02:00

Lieve S.,

Hoe vreemd kan het gaan...

Gisteravond was ik een beetje willekeurig aan het zwerven op het web. We hadden elkaar al weer een hele tijd niet gezien, maar ik was toevallig aan het zoeken geweest of ik jouw naam ergens tegenkwam. Toen kwam ik natuurlijk ook bij de site van het R*** Lyceum terecht.

Ik klikte door naar "Afscheid leraren" of iets van die strekking - en zag daar opeens een foto van jou, stralend met de Meester Staal-Prijs (naar de ik-figuur in Schoolland en De gelukkige klas van Theo Thijssen) die Frans T*** voor zijn afscheid heeft bedacht! Gefeliciteerd man! Wat een mooie prijs, wat een mooie betekenis: genoemd naar iemand met oog en hart voor leerlingen, geschonken door iemand die je altijd hebt genoemd als een man die je ontzettend hoog acht. Gefeliciteerd, gefeliciteerd! Ik word er helemaal enthousiast van!

Weet je nog dat je vijf, tien jaar geleden zo vaak aan het tobben was, waarom je nou eigenlijk deed wat je deed, of je daar niet wegmoest, wat je nou eigenlijk te bieden had. Ik weet al ruim twintig jaar dat je een fantastische docent en een gedreven en liefdevol mens bent, en hoewel ik niet weet of het voor jou dezelfde betekenis heeft, zie ik dat opeens weer heel duidelijk door deze prijs. En ik heb het idee dat jij het de afgelopen jaren zelf steeds meer bent gaan weten en durft te weten. Jezus man, wat is het toch raar - hoe veel ik van je hou. Zit zomaar met tranen achter de computer; dat had geen van ons tweeën kunnen denken toen je twintig jaar geleden op school kwam, en mijn klasseleraar werd.

Dat het niet loopt

2005-10-10T21:51:00.000+02:00

Had ik al geschreven dat ik me wel eens afvraag waarom ik het mezelf zo moeilijk wil maken? De documentaire heb ik daar niet eens bij nodig (later meer, nog steeds geen uitsluitsel), mijn gewone leven en dit blog zijn al ruim voldoende.

Op het moment kom ik nauwelijks meer toe aan het werk dat ik moet doen, laat staan aan wat ik wil doen. Al zo'n anderhalve maand projecten tussendoor, jarigen, zilveren ouders, van alles. Maar niet gewoon twee dagen achter een computer of op een bankje in de stad zitten om mijn ideeën verder vorm te geven.
En nu ziekte: sinds de vijfde verjaardag van Laura, een week geleden, is het koorts en snotteren hier in huis; eerst Laura, en vervolgens (altijd willen wat je grote zus ook heeft) de afgelopen dagen Lisa. Halve nachten wakker, minder tijd om te werken, maar vooral: ik word emmerig van te lang kinderen om me heen hebben die om alles piepen: dat ze iets willen, dat ze iets niet willen, dat ze pijn hebben, dat ze moe zijn, dat ze niet willen slapen. Ik ben geen ideale vader, anders zou ik hier blijmoedig onder blijven en fluitend doorgaan met de dingen van de dag, maar bij mij slaat het dood (ja, daar hebben we D. ook weer).

Daarnaast ben ik, het was de oplettende lezertjes misschien al opgevallen, naast een uiterst getalenteerd persoon, ook enigszins een tobber. Dus als ik zo'n postje als eergisteren geschreven heb, kan ik daar nog enige dagen over malen: staat het er wel goed, als het er goed staat, hoe komt het dan dat niet iedereen het duidt zoals het bedoeld is, waarom schrijft een anoniem iemand die net mijn commentaar op Bijzinnen over Pussycat gelezen heeft dat hij (of zij? Nee, dit lijkt me een hij-tekst) "het" (wat? wat?) ook een gewetenskwestie vindt? Of is het gewoon Kiers, die geen zin heeft om die lettertjes van dat plaatje over te typen omdat ik anders misschien wel online-pokerspam in mijn reacties krijg? En nee, het staat er niet goed, niet alles tenminste, dat weet ik eigenlijk ook wel, maar ik heb het wel gepost, ik ga het niet nu nog even herschrijven, zeg maar geschiedvervalsen, ik wilde mezelf toch laten zien, niet mooier maken dan het is? Wat natuurlijk nonsens is, want elke letter die ik drie keer overdenk en dan toch weer weghaal is "mooier maken"; natuurlijk probeer ik het mooi te maken.

Waarom, in hemelsnaam, moet ik zo nodig? (Erg, hè, voor mij?)

O ja, het plaatje deugt niet, dat weet ik. Ik doe het toch (Joost, stop! Stop, nú, de laatste drie geduldige lezers staan om op het punt af te haken! STOP MET ZEUREN!)

Los van de vorm

2005-10-08T00:38:00.000+02:00

Doen wat je sterk maakt, doen waar je kracht niet stokt, doen wat stroomt. En dus niet stoppen, ook niet als het stopt. Doorgaan als alles stil ligt, ook in je.

Ik moet een keuze maken, niemand anders kan dat voor me doen, en zo sta ik weer op het zelfde punt. Ik sta aan de rand, ik ben de enige die iets uit kan richten en ik ben als de dood om dat te doen. Ik sta aan de rand en wacht af.

Wat heb ik te vertellen? Dat mensen in liefde leven, noodzakelijkerwijs, en dat dat is waar het om gaat. Dat is waar ontroering zijn oorsprong vindt - niet vertedering. Er zijn uitingen van liefde die proberen te vertederen, maar dat heeft met liefde niets te maken. Dat heeft te maken met vormgeving, en liefde staat los van de vorm.

But there's a catch: we moeten liefde wel vormgeven - anders hebben we niks. Het hele leven is niets anders dan een probleem van vormgeving. Dat is ook het enige dat de kunst ons te bieden heeft, omdat kunst niets anders is dan het oplossen van problemen van vormgeving. Het spiegelt wat wij elke dag te doen hebben, maar vaak niet zo bewust doen of kunnen doen als de kunstenaar die schept. Toch doen we niets anders, de godganse dag: scheppen, alsof je leven ervan afhangt. Omdat je leven ervan afhangt, alles wat je niet schept bestaat niet.

Mooi

2005-10-06T22:23:00.000+02:00

Ik heb zelf even wat minder te melden, of eigenlijk wel wat te melden, maar het komt er nog niet uit, dus daarom maar eens een muziektip. Vergeet niet de bijbehorende CD te kopen, het is namelijk Heel Mooi. En dank voor jullie aansporingen - er komt weer meer.

Breek (van Zijlstra).

Alchemie

2005-09-22T11:20:00.000+02:00

"In het begin van zijn jeugd weet iedereen wat zijn eigen legende is. Op die leeftijd is alles duidelijk, alles is mogelijk en niemand is bang om te dromen van alles wat hij zou willen doen in zijn leven. Maar met het verstrijken van de tijd steekt een geheimzinnige kracht de kop op, die probeert te bewijzen dat het onmogelijk is de eigen legende waar te maken.

"... wie je ook bent of wat je ook doet, als je echt iets wilt, komt dat doordat die wens ontstaan is in de ziel van het heelal. Dat is jouw missie hier op aarde.

"En als je iets wilt, spant het hele universum samen om ervoor te zorgen dat je je droom verwezenlijkt." (uit: Paulo Coelho, De Alchemist)

Toch weer in een somberte verzeild geraakt die mij de lust tot schrijven danig benam.

Roeland vroeg me een paar maanden geleden: als je zou moeten kiezen, zou je dan liever het zelfde verhaal in een andere vorm vertellen, of liever wel een film maken, maar over een ander onderwerp? Ik wist het even niet, en vertelde hem toen dat ik geen keuze kon maken. Het gaat me eigenlijk om geen van beide: ik wil vertellen wat ik te vertellen heb, en dat is niet aan Eli of een documentaire gebonden. Ik doe het nu al; gebrekkig, dat wel, maar enigszins gebrekkig zal het altijd blijven. Beter dan in de best mogelijke vorm kun je toch niet schrijven, niet tekenen, niet filmen. Het is maar vorm, en vorm is niet wat ik te vertellen heb.

En vervolgens spelen, omdat het er toch niet toe doet. Dan kan ik net zo goed die film wel maken. Op een dag ben ik toch dood, heb ik in ieder geval wat leuks gedaan.

De kater van de linkspam

2005-09-14T22:06:00.000+02:00

Ik moet iets bekennen. Ik heb gelinkspamd.

Bijna twee jaar lang was ik vrij om te doen en te schrijven wat ik wilde in blogland. Wilde ik een reactie schrijven, dan deed ik dat. En tijdens het schrijven dacht ik geregeld: dit wil ik niet op het web hebben met mijn naam eronder. Geen probleem, wissen, iets anders schrijven, of toch maar niets. Wat ik schreef had alleen met mij te maken. Maar nu niet meer.

Ik heb een blog en wil gelezen worden. Ik wil hits. En ik heb ze, hoor, bij Merel en de baron vandaan, om maar eens wat te noemen. Ik heb iets over knaagdieren geschreven, en iets over Elvis Costello.

Ik ga eerst maar eens baaie mooie dingen schrijven hier. En dan komen die hits wel.

Ontroering

2005-09-13T09:48:00.000+02:00

Ik heb allerlei heldere A4-tjes geschreven over "communicatie", "eigenzinnigheid" en andere redenen waarom ik nu juist dit wil gaan doen, deze film maken over deze man. Mooie woorden, maar uiteindelijk gaat het mij, ongelukkigerwijs, om ontroering.
Of nee: mijn motivatie komt voort uit ontroering.

Ik wil ontroeren omdat ik zelf ontroerd ben, en ik de overtuiging heb dat het mensen mooier maakt, verder brengt als ze ontroerd kunnen raken.

Ontroerd door brood? Door iemand die eigenwijs flauwe grappen stond te maken met zijn klanten en zijn personeel en die, voor zover ik hem kende, onbereikbaar was als je te dichtbij kwam?
Ontroerd door het gevoel van aarde en passie dat hoort bij brood bakken, ontroerd door de magie van mensen voeden met iets wat leeft, ontroerd door de lijn terug, naar de eerste tijden waarin sinds mensenheugenis altijd brood gebakken werd. Ontroerd door iemand die zich toewijdde aan wat hij deed, of hij daar nu verstandig aan deed of niet.

Geen plaatje vandaag.

Waartoe

2005-09-08T14:58:00.000+02:00

Waartoe ben ik eigenlijk op het web? Om mezelf te laten zien, naar ik vrees.

Ik wil laten zien dat ik er ben, dat ik iets doe, beleef, denk wat de moeite waard is, maar tegelijkertijd wil ik dat juist niet. Hier is niets te zien, roep ik net zo hard, kijkt u maar liever daar, veel leuker, interessanter, beter geschreven. Laat mij maar met rust.

En toch moet ik zo nodig een weblog hebben, en nog een film maken ook, over iemand anders dan wel, maar toch. Je zou het het Vandenb-syndroom kunnen noemen, maar laat ik eerlijk zijn en het het Licht&Open-syndroom noemen, of, excuseer de woordspeling, het Dicht&Open-syndroom.

Ik wil wel van me laten horen, maar laat niemand er iets van vinden, of toch wel, maar dan alleen iets waar ik geen moeite mee heb. Omdat ik zelf nog steeds niet weet of het deugt. Maar goed, als ik niets doe, deugt het zeker niet.

Kicken en knallen dan maar, en God dienen natuurlijk, om hier en in het hiernamaals gelukkig te zijn. Hier maar eens beginnen.

Brief aan een weduwe

2005-09-01T20:57:00.000+02:00

Ik aarzelde even bij de titel, want mogelijk krijgt de weduwe deze website onder ogen. Waarschijnlijk is het niets dan aangeleerde correctigheid dat ik even terugschrik: o jee, een weduwe, dan is er dus iemand dood, voorzichtig aan, fluisteren en op je tenen lopen.

Ik heb niets kwetsends te melden, alleen dat ik een brief heb geschreven aan de weduwe van de bakker, met de vraag of zij bezwaar heeft tegen mijn plannen. Dat dwong me nog eens kort en krachtig op te schrijven wat ik van plan ben:

(...) een documentaire te maken waarin het verhaal verteld wordt van wie Eli was, en wat hij betekende in zijn omgeving. Mijn indruk is, dat hij een eigenzinnig mens was die in veel verschillende gemeenschappen een (tegendraadse?) rol speelde. Ik stel mij voor daarover te laten vertellen door mensen die hem gekend hebben: familie, vrienden, personeel, collega's, klanten, (...)

En nu ben ik aan het wachten. Niet alleen maar, maar ik merk toch wel dat het me erg bezighoudt wat haar antwoord zal zijn. Als ze nee zegt, is het hele project van de baan, moet ik iets anders verzinnen. Als ze ja zegt, moet ik echt aan de slag.

Brood

2005-08-24T22:59:00.000+02:00

Dit is waar het om gaat. Het brood dat Eli bakte, en daarna Jan Uytewaal, en dat nu niemand meer bakt, maar waar nog steeds mensen herinneringen aan hebben.
Bijvoorbeeld omdat het brood al honderden jaren gebakken is, en nog steeds gebakken wordt, hoewel Eli en Jan het nu niet meer (kunnen) doen.
Bijvoorbeeld omdat Eli niet zo maar een bakker was, maar een bijzonder mens.
En omdat brood iets is, wat meer is dan alleen maar brood. Dat weet ik, maar ik weet niet precies waarom, en ik weet niet precies hoe ik het in woorden vertellen kan. Daarom zal ik het door anderen laten vertellen, ze vragen wat ze te zeggen hebben over Eli, over de winkel, over zijn brood. Ik ga het filmen, ik ga het monteren, ik ga het verkopen of laten financieren.
Over een aantal maanden of jaren op tv, op het IDFA, of allebei. Tot die tijd: alleen hier, op lichtenopen.nl/weblog. Komt dat zien.

Nu nog eens

2005-08-24T21:20:00.001+02:00

Na bijna een jaar reanimeer ik mijn weblog, en kom ik er achter dat er iemand een commentaar heeft achtergelaten op mijn eerste post. Iemand heeft gereageerd, heeft mijn blog gelezen terwijl ik dat zelf niet eens deed! Dat kan alleen maar een teken zijn: ik moet verder.

Daarnaast blijkt maar weer eens dat ik soms onwerkelijk lang kan blijven hangen voordat ik ga doen wat ik me heb voorgenomen. Misschien dat dit blog daar verandering in kan brengen: door verslag te doen van mijn plannen, en van wat ik doe om ze te verwezenlijken.

En omdat Richard mij zo met de neus op de feiten heeft gedrukt, laat ik die bewuste eerste post maar staan - ik was van plan om 'm stiekem weg te halen, en fris en helder te beginnen. Maar hij mag blijven, als een soort talisman.

Nu dan

2004-09-05T05:55:00.000+02:00

Het heeft lang genoeg geduurd. Als je mijn naam google-t, kom je een stapel reacties tegen op andere weblogs, en Richard heeft al eens zijn verwondering beschreven over mensen zoals ik - wel posten maar op andermans blogs.
En nu moest het dan maar eens gebeuren, een eigen blog. Er is vast wel iets zinnigs te schrijven, eens in de zoveel tijd (misschien wel dagelijks, maar dat zien we dan wel). U hoort van mij.